นับตั้งแต่เดือนตุลาคม – ปัจจุบัน วันนี้ 5 เมษายน ข่าวที่เราได้ยินมาตลอดกับหน้าหนังสือพิมพ์คือการหลบหนีของชาวโรฮินญาร์ จากรัฐอารากัน ภาคตะวันตกของประเทศพม่า ทางมูลนิธิฯได้รวบรวมไว้เกือบ 20 ครั้งราว 1,200 คน อายุในช่วงแรกราว 15-53 ปี ตัวแปรที่ทำให้มีการหลบหนี มาแทบจะไม่แตกต่างกัน หนีภัยทางเศรษฐกิจ ภัยการใช้แรงงานทาส การถูกกดขี่ในรูปแบบต่างจากรัฐบาลทหาร

เมื่อวันที่ 3 เมษายน ที่ผ่านมีการหลบหนีเข้ามาอีกครั้งจำนวน 161 คน อายุตั้งแต่ 15-42 ปี ตำรวจน้ำอ.คุระบุรี ได้เข้าจับเรื่องไม่ปรากฏสัญชาติ 2 ลำ ลำแรกบรรทุกลูกเรือ 93 คน และอีกลำบรรทุก 68 คน

“เรากำลังเผชิญกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนในประเทศพม่า เราไม่อาจทนอยู่กับสภาพนี้อีกต่อไป เราจำเป็นต้องหนี เรารวบรวมเงินคนละ 1,000 -15000 จ๊าค เพื่อซื้อเรือหางยาวลำเล็ก” Mr.Ayoutby อายุ 24 ปี

“เราเดินทางกันราว 14 วัน ไม่ได้กินอาหาร 4-5 วัน เราได้ยินสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยว่าถ้าเราเข้ามาเราต้องถูกจับกุมและดำเนินคดี เราจำเป็นต้องหนีจากพม่ามา เพราะเราไม่สามารถที่จะทนอยู่ภายใต้การปกครองที่โหดร้ายได้อีกต่อไป” เด็กหนุ่มที่มาพูดอย่างถอนใจ

โรฮินญาร์หลายหมื่นคนในประเทศพม่าที่พยายามหลบหนีไปประเทศใกล้เคียง เนื่องจากถูกกดขี่ขมแหงในการใช้แรงงานที่ไม่ได้รับค่าตอบแทน แบ่งแยกศาสนา และการไม่ให้สัญชาติ และการละเมิดในวิธีการต่างๆ จากรัฐบาลทหาร

“หลายครั้งที่เราเข้าให้ความช่วยเหลือ คำตอบที่ได้ พวกเค้าต้องการเดินทางไปมาเลเชีย และประเทศไทย ถึงอย่างไรก็ตาม พวกเค้าต้องการชีวิต ถึงแม้ว่าพวกเค้ารู้ว่าการเข้ามาผิดกฎหมายและจะถูกจับกุม แต่พวกเค้าก็ตัดสินใจเดินทางเข้ามา เพื่อหาสิ่งที่ดีกว่า และบอกกล่าวต่อคนอื่นถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน” Mr.Htoo Chit ผู้อำนวยการมูลนิธิฯกล่าว

“ผมคิดว่ารัฐบาลทหารพม่าต้องออกมารับผิดชอบ และมองหาแนวทางแก้ไขที่ดีกว่านี้ ทั้งนี้การหลบหนีของประชาชนพม่ายังคงมีอีกต่อไป ถ้ายังไม่มีการเปลี่ยนแปลงนโยบาย ดูแล และต้องสร้างสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานให้เกิดขึ้นเสียก่อน” Mr. Htoo Chit ผู้อำนวยการมูลนิธิฯกล่าว

จากรายงานของ Human right watch จากเดือนตุลาคม 2549 มีโรฮินญาร์ กว่า 2,000 คน จากประเทศบังคลาเทศ และประเทศพม่า เดินทางด้วยเรือหาปลา 40 ลำ เข้ามาที่ภาคใต้ของไทย

เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2550 ที่ผ่านมาผู้แทนสหประชาชาติ ได้เขียนรายงานเกี่ยวกับชาวโรฮินญาร์ที่ถูกละเมิดสิทธิมนุษยชนในพม่า โดย Paulo Sergio Pinheiro